Jump to content

ES/CC Antya 19.45

From Vanipedia

Su Divina Gracia A. C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada


TEXTO 45

aho vidhātas tava na kvacid dayā
saṁyojya maitryā praṇayena dehinaḥ
tāṁś cākṛtārthān viyunaṅkṣy apārthakaṁ
viceṣṭitaṁ te ’rbhaka-ceṣṭitaṁ yathā


PALABRA POR PALABRA

aho — ¡ay!; vidhātaḥ — ¡oh, Providencia!; tava — tuya; na — no; kvacit — en ningún momento; dayā — misericordia; saṁyojya — tras establecer lazos; maitryā — por amistad; praṇayena — y por afecto; dehinaḥ — de las almas corporificadas; tān — a ellas; ca — y; akṛta-arthān — sin el logro; viyunaṅkṣi — tú haces que suceda; apārthakam — la separación; viceṣṭitam — actividades; te — tuyas; arbhaka — de un niño; ceṣṭitam — el juego infantil; yathā — como.


TRADUCCIÓN

«“¡Oh, Providencia!, ¡no tienes misericordia! Tú unes a las almas encarnadas con lazos de amistad y afecto, pero, antes de que sus deseos se satisfagan, las separas. Tus actividades son como las necias travesuras de un niño”.


SIGNIFICADO

Este verso, una cita del Śrīmad-Bhāgavatam (SB 10.39.19), lo hablaron las doncellas de Vraja cuando Kṛṣṇa Se marchó de Vṛndāvana a Mathurā con Akrūra y Balarāma. Las gopīs se lamentaban de que la Providencia les había dado la oportunidad de establecer lazos de afecto y amor con Kṛṣṇa y Balarāma y luego los había separado.