Jump to content

ES/761117 - Clase SB 05.05.30 - Vrndavana

From Vanipedia
His Divine Grace A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda



761117SB-Vrndavana, 17 de noviembre de 1976 - 31:04 minutos



Pradyumna: Oṁ namo bhagavate vāsudevāya. Oṁ namo bhagavate vāsudevāya. Oṁ namo bhagavate vāsudevāya. (los devotos repiten) (dirige el canto del verso, etc.)

tatra tatra pura-grāmākara-kheṭa-vāṭa-kharvaṭa-śibira-vraja-ghoṣa-sārtha-giri-vanāśramādiṣu anupatham avanicarāpasadaiḥparibhūyamāno makṣikābhir iva vana-gajas tarjana-tāḍanāvamehana-ṣṭhīvana-grāva-śakṛd-rajaḥ-prakṣepa-pūti-vāta-duruktais tad avigaṇayann evāsat-saṁsthāna etasmin dehopalakṣaṇe sad-apadeśa ubhayānubhava-svarūpena sva-mahimāvasthānenāsamāropitāhaṁ-mamābhimānatvād avikhaṇḍita-manāḥ pṛthivīm eka-caraḥ paribabhrāma.
(SB 5.5.30)

Traducción: (08:03) “Ṛṣabhadeva comenzó a viajar por ciudades, aldeas, regiones mineras, campos, valles, jardines, campamentos militares, tierras de pastoreo, cabañas de vaqueros, montañas, bosques, albergues para viajeros y ermitas. En todas partes, fuese a donde fuese, era acosado por todo tipo de personas ruines, que le rodeaban como las moscas que vuelan alrededor del cuerpo de un elefante que sale del bosque. Allí donde fuese, Le amenazaban, Le golpeaban, orinaban encima de Él y Le escupían. A veces la gente Le tiraba piedras, excremento y tierra, y a veces se ventoseaban ante Él. De ese modo, la gente Le insultaba con malas palabras, y Le causaban grandes dificultades; pero Él no Se preocupaba de ello, pues comprendía que el cuerpo no tiene ningún otro destino. Estaba absorto en el plano espiritual, y desde Su gloriosa posición espiritual, no Se preocupaba por todos esos insultos materiales. En otras palabras, entendía perfectamente que la materia y el espíritu son diferentes, y no tenía ningún concepto corporal. Así, sin irritarse con nadie, caminó solo por todo el mundo”.

Prabhupāda: Tatra tatra pura-grāmākara-kheṭa-vāṭa-kharvaṭa, y así sucesivamente. Este es el idioma sánscrito. Combinando palabras mediante los procesos de sandhi y samasa, una palabra puede tener una longitud de tres millas. Por eso, para una persona común es muy difícil unirlas. Esto es para los eruditos. Pero debemos comprender el significado. Ṛṣabhadeva es un parivrājakācārya. Esto se denomina parivrājakācārya. Hemos escuchado este nombre, parivrājakācārya. La tercera etapa de un sannyāsī es parivrājakācārya, y la cuarta etapa es paramahaṁsa. Kuṭīcaka, bahūdaka, parivrājakācārya y luego paramahaṁsa. Avadhūta. Ya hemos comprendido qué significa avadhūta: no tener ninguna concepción corporal, absolutamente ninguna. Hay una canción: deha-smṛti nāhi yāra, saṁsāra bhandana kāhāṅ tāra (Narottama dāsa Ṭhākura). Si alguien está completamente libre de la concepción corporal de la vida, tal como Ṛṣabhadeva lo demuestra en la práctica —la gente le escupe, lo insulta y, a veces, incluso orina sobre él—, no le importa. Este es el ejemplo. Āpani ācari prabhu jīveri śikhāya. No es posible hacerlo por imitación. Aprenderemos cada vez más acerca de Su cuerpo, cómo era completamente espiritual. Na jāyate na mriyate va (BG 2.20). En otro lugar, se dice que el cuerpo espiritual es nainaṁ dahati pāvakaḥ (BG 2.23). Ninguna arma puede cortarlo ni el fuego puede quemarlo. Estas descripciones se encuentran allí.

Entonces, ¿qué es eso? Se define por negación. En nuestro estado actual no podemos comprender qué es esa alma espiritual, aunque podemos percibir que hay algo: en ausencia de ese algo, este cuerpo no es más que una masa de materia. Tenemos esa experiencia todos los días. Pero no podemos ver qué es. Por eso, los ateos o las personas de escasos conocimientos niegan su existencia. No pueden verla. Pero no pueden responder: “¿Por qué el cuerpo ya no funciona? ¿Qué es eso que está ausente?”. Han tratado de explicar de muchas maneras qué es eso... pero no han podido explicarlo en la práctica. Debemos comprenderlo mediante el proceso de śruti, el conocimiento védico. Esa es la verdadera comprensión. Y debemos comprenderlo de la persona adecuada, Kṛṣṇa o Su representante. Y hay que comprenderlo simplemente escuchando. No existe ningún otro proceso. No pueden verlo; es una partícula tan pequeña: Keśāgra-śata-bhāgasya śatadhā kalpitasya ca (CC Madhya 19.140). C estos ojos materiales, ni siquiera podemos ver la chispa espiritual que está dentro del cuerpo. ¿Cómo podrían ver al Espíritu Supremo? Eso no es posible. Ataḥ śrī-kṛṣṇa-nāmādi na bhaved grāhyam indriyaiḥ (CC Madhya 17.136). Estos sentidos burdos no pueden verlo. Pero podemos percibirlo. Esta concesión sí existe, y uno puede liberarse por completo de la concepción corporal de la vida. Eso es...

Aquí tenemos el ejemplo de Ṛṣabhadeva. Hay muchos otros. En el proceso del yoga, existe la aṇimā-siddhi... los yogīs, aquellos que han alcanzado cierta perfección en el proceso del yoga, pueden ser encerrados en una habitación cerrada con llave, pero saldrán de ella. Eso se llama aṇimā-siddhi. El alma espiritual es muy pequeña, y saldrá. Aṇimā, laghimā, prāpti, siddhi: hay ocho clases de perfecciones... él puede hacerlo. Había un sannyāsī, Trailinga Swami, en Benarés. Estaba sentado desnudo en la calle. La policía se opuso. Varias veces lo detuvieron y lo encerraron bajo custodia policial, pero él salía. Luego volvía a sentarse. Esto es yoga-siddhi. Entonces le permitieron hacerlo, pensando: “No hay remedio”. No pueden mantenerlo encerrado. Eso es yoga-siddhi, no simplemente exhibir alguna clase de ejercicio gimnástico. No. Uno debe ser... esa yoga-siddhi no es posible en esta era, porque la gente no es experta en practicar este sistema de yoga. Por eso Arjuna rechazó la propuesta: “No, no, no. Kṛṣṇa, no me es posible practicar este sistema de yoga. Es imposible para mí”. Hace cinco mil años, él dijo: “Es imposible”, pero nosotros nos atrevemos a hacerlo posible. Eso no es muy bueno. Es mejor seguir lo que Kṛṣṇa dice... Para animar a Arjuna, Kṛṣṇa le dijo: “No te desanimes porque no puedes practicar este sistema de yoga. Aquí tienes el mejor proceso”. ¿Cuál es? Yoginām api sarveṣāṁ mad-gatenāntar-ātmanā (BG 6.47): “Si simplemente piensas en Mí, entonces eres el mejor yogī”.

Todo se ejecutará perfectamente —yoga, jñāna, karma y muchos otros procesos— si se vuelvem conscientes de Kṛṣṇa. Ese es el verdadero propósito. Si alcanzan el nivel de conciencia de Kṛṣṇa, entonces todo es perfecto. Incluso si no pueden ejecutar perfectamente el yoga, el jñāna o el karma, aun así, son perfectos. Aun así, son perfectos. Pero el punto central es que siempre debemos estar absortos en pensar en Kṛṣṇa en lo más profundo de nuestro corazón. Satataṁ kīrtayanto māṁ yatantaś ca dṛḍha-vratāḥ (BG 9.14). Simplemente deben permanecer consciente de Kṛṣṇa las veinticuatro horas del día, incluso mientras duermen. Esa es la etapa perfecta. Pero tenemos que practicar. No son simplemente palabras. Sin embargo, puede practicarse; no es imposible. La práctica que Kṛṣṇa recomienda es man-manā bhava mad-bhakto mad-yājī māṁ namaskuru (BG 18.65): “Piensa siempre en Mí”. Nuestro servicio de adoración en el templo... mad-yājī māṁ namaskuru. Y “Piensa siempre en Mí”. Esta clase, este kīrtana, la distribución de prasādam, ofrecer reverencias, adorar y tantas otras actividades: śravaṇaṁ kīrtanaṁ viṣṇoḥ smaraṇaṁ pāda-sevanam (SB 7.5.23)—elige cualquiera de ellas o practícalas todas. Perfecciónate en ese proceso particular. Al menos, trata de hacerlo. Kṛṣṇa te ayudará. Teṣāṁ satata-yuktānāṁ bhajatāṁ prīti-pūrvakam (BG 10.10). Si haces tu mayor esfuerzo, Kṛṣṇa te dará fortaleza. Kṛṣṇa siempre está dispuesto a ayudarte, siempre que tú quieras aceptar Su ayuda. Él está listo. Ha venido precisamente para ayudarte. De lo contrario, ¿cuál sería el propósito de que Kṛṣṇa haya venido y esté predicando: sarva-dharmān parityajya mām ekaṁ“ (BG 18.66). Eso es por nuestro propio beneficio. Te entregues o no a Kṛṣṇa, a Él no le afecta. Kṛṣṇa no depende de tu servicio. Él es completamente perfecto. Puede crear millones de sirvientes como tú en un instante. Entonces, ¿por qué necesitaría tu servicio? ¿Por qué tendría que rogar por tu servicio? Su servicio no está incompleto por tu ausencia. Pero entregarte a Él es en tu propio interés. Es para tu beneficio. Kṛṣṇa solo quiere ver que te rindas a Él, que te vuelvas perfecto y regreses a casa, de vuelta al mundo espiritual. Esa es la misión de Kṛṣṇa.

Este movimiento para la conciencia de Kṛṣṇa tiene la misma misión, invitar humildemente:

dante nidhāya tṛṇakaṁ padayor nipatya
kāku-śatam kṛtvā cāhaṁ bravīmi
he sādhavaḥ sakalam eva vihāya dūrād
caitanya-candra-caraṇe kurutānurāgam
(Caitanya-candrāmṛta 8.90)

Esta es nuestra misión, la misión del Señor Caitanya Mahāprabhu. ¿Por qué Prabodhānanda Sarasvatī ruega: caitanya-candra-caraṇe kurutānurāgam —”Solo entréguense con afecto a los pies de loto del Señor Caitanya”?— Porque Él es Kṛṣṇa en persona, y ha venido a enseñarnos cómo acercarnos a Kṛṣṇa. Esa es Caitanya... kṛṣṇaya kṛṣṇa-caitanya-nāmne gaura-tviṣe namaḥ (CC Madhya 19.53). Śrīla Rūpa Gosvāmī lo comprendió. Sārvabhauma Bhaṭṭācārya lo comprendió.

vairāgya-vidyā-nija-bhakti-yoga
śikṣārtham ekaḥ puruṣaḥ purāṇaḥ
śrī-kṛṣṇa-caitanya-śarīra-dhārī
kṛpāmbudhir yas tam ahaṁ prapadye
(CC Madhya 6.254)

Si comprendemos a Kṛṣṇa por medio del Señor Caitanya Mahāprabhu... Él dice: “Vuélvete guru“. ¿Cómo? yāre dekha, tāre kaha 'kṛṣṇa'-upadeśa (CC Madhya 7.128). No cambies, no alteres nada. Simplemente predica lo que Kṛṣṇa ha dicho. Esa es la instrucción de Caitanya Mahāprabhu. Si sigues esta instrucción... No añadas ni modifiques con tu supuesto conocimiento erudito. Eso no te ayudará. Debes presentar el Bhagavad-gītā tal como es. Yāre dekha, tāre kaha 'kṛṣṇa'-upadeśa. Todo está ahí, y se puede hacer fácilmente, siempre que sigamos el sistema de sucesión discipular (paramparā).

Nuestro movimiento para la conciencia de Kṛṣṇa debe ser promovido con mucha humildad:

tṛṇād api sunīcena
taror api sahiṣṇunā
amāninā mānadena
kīrtanīyaḥ sadā hariḥ
(CC Adi 17.31)

Kīrtanīyaḥ — este proceso de predicar también es kīrtana. No es solo cantar con mṛdaṅga. No. Predicar también es kīrtana. Abhavad vaiyāsaki-kīrtane (CC Madhya 22.136): Vaiyāsaki, el hijo de Vyāsadeva, Śukadeva Gosvāmī, simplemente recitó el Śrīmad-Bhāgavatam y se volvió perfecto. Abhavad vaiyāsaki-kīrtane. Śrī-viṣṇu-śravaṇe parīkṣit (CC Madhya 22.136). El rey Parīkṣit simplemente escuchó y también se volvió perfecto. Śukadeva habló —eso fue kīrtana— y Parīkṣit escuchó —eso fue śravaṇa. Así que esto también es kīrtana. Tal como Prabodhānanda Sarasvatī nos enseña: he sādhavaḥ sakalam eva vihāya dūrād caitanya-candra-caraṇe kurutānurāgam (Caitanya-candrāmṛta): “Ustedes son sādhus, personas nobles y piadosas, pero esta es mi humilde súplica”. Esa es verdadera humildad.

Porque si desde el inicio uno dice: “Oh, tú eres un karmī, eres un mūḍha...”. En realidad sí lo es —trabajando día y noche como cerdos y perros por gratificación de los sentidos— ciertamente es un mūḍha, un karmī. Y los jñānīs están simplemente especulando. Esa lógica de kākā-taliya nyāya: “¿Se sentó el cuervo primero y luego cayó el fruto de la palmera, o cayó el fruto y luego se quiso sentar el cuervo?”. Un paṇḍita dice: “No, no, el fruto cayó primero, y el cuervo quiso sentarse, pero no pudo”. Otro paṇḍita dice: “No, no, el cuervo se sentó y por eso cayó el fruto”. Esa es la lógica. Están perdiendo el tiempo especulando. Kākā-taliya nyāya. Kupa-maṇḍūka nyāya. Existen.

Eso tampoco ayudará. Se presentan como grandes eruditos. No. Māyayāpahṛta-jñānā. Simplemente están perdiendo el tiempo. Simplemente están perdiendo el tiempo. Son supuestos jñānīs, pero māyayāpahṛta-jñānā: no tienen conocimiento del Vedānta. Grandes, grandes vedāntistas. Kṛṣṇa dice, la autoridad suprema: vedaiś ca sarvair aham eva vedyaḥ vedānta-kṛt vedānta-vid ca aham (BG 15.15). Ahora bien, no les importa Kṛṣṇa y, sin embargo, son vedāntistas. ¿Qué clase de vedāntistas son? Insensatos. Esto no ayudará. Tenemos que predicar... pero si decimos directamente: “Todos ustedes son mūḍhas, māyayāpahṛta-jñānā y duṣkṛtina,” se enojarán. Porque satyaṁ bruyad na bruyat satyam apriyam: hay que decir la verdad con mucha cautela; de lo contrario, se enojarán. Murkhayopadeṣo hi prokapāya na śāntaye: “Si le dan una buena instrucción a un sinvergüenza, se enojará”. Por eso Prabodhānanda Sarasvatī nos enseña cómo debemos presentar nuestro caso. Dante nidhāya tṛṇakam: “Señor, he venido a usted con una brizna de hierba entre los dientes”. Esta es una representación simbólica de la humildad en la India. Se toma una brizna de hierba. Dante nidhāya padayor nipatya: “Y me postro a sus pies”. Kāku-śataṁ kṛtvā: “Y lo adulo: ‘Usted es muy distinguido’, ‘Usted es muy amable’, ‘Usted es muy erudito’, ‘Usted es...’ y así sucesivamente”. Si uno adula a las personas, estas se envanecen. Dante nidhāya tṛṇakaṁ padayor nipatya kāku-śatam kṛtvā cāham: “Tengo una petición que hacer”. “¿Cuál es?”. No... he sādhavaḥ: “Usted es un gran sādhu erudito. Mi única petición es que, por favor, olvide todo lo que ha aprendido. Olvide toda esa tontería que ha aprendido. Esta es mi petición”. “He aprendido tantas cosas, y ¿tengo que olvidarlas? Entonces, ¿qué debo hacer?”. He sādhavaḥ sakalam eva vihāya dūrāt caitanya-candra-caraṇe kurutānurāgam: “Simplemente entréguese a los pies de loto de Caitanya-candra. Entonces todo será perfecto”.

Nuestra prédica es de esta manera. Śrī kṛṣṇa caitanya prabhu nityānanda. Yajñaiḥ saṅkīrtana-prāyair yajanti hi su-medhasaḥ (SB 11.5.32). Este proceso no lo adoptan los sinvergüenzas. Su-medhasaḥ: aquellos que tienen buena inteligencia lo aceptarán. Es algo muy sencillo, y Caitanya Mahāprabhu cuenta con la aprobación de los ācāryas y de grandes eruditos. Por lo tanto, no tienen por qué temer caer. Reciban primero la misericordia de Caitanya Mahāprabhu y luego prediquen el proceso de conciencia de Kṛṣṇa. Tendrán éxito. En la actualidad no es posible imitar a Ṛṣabhadeva. Así como los jainistas lo imitan. ¿En qué consiste su imitación...? Hasta ahora, ni un solo jainista ha alcanzado la renuncia perfecta a la vida material. Así lo afirman. Un rey del sur de la India lo imitó, y dicen que él fue el fundador y propagador del jainismo. Pero no pueden imitar a Ṛṣabhadeva. Eso no es posible en esta era. Es mejor tratar de seguir las instrucciones de Caitanya Mahāprabhu y Kṛṣṇa. Su vida será perfecta.

Muchas gracias. (fin)