ES/700801 - Clase SB 02.01.11 - Los Angeles
(reproducción de la grabación Govindam) (pausa) (pausa prolongada)
Prabhupāda: (inaudible)... Hare Rāma Hare Rāma, Rāma Rāma... y ¿dónde está el centro... (inaudible)
Devoto: Soy de Nueva York.
Prabhupāda: ¿Oh? ¿Dónde está ese papelito que me diste ayer? Ese mantra, nṛsiṁha-mantra? Había un mantra adicional. ¿Todos tienen el papelito? Este. Namas te, narasiṁhāya, prahlāda, hlāda-dāyine, hiraṇyakaśipor, vakṣaḥ, śilā-ṭaṅka, nakhālaye.
- namas te narasiṁhāya
- prahlādāhlāda-dāyine
- hiraṇyakaśipor vakṣaḥ-
- śilā-ṭaṅka-nakhālaye
- ito nṛsiṁhaḥ parato nṛsiṁho
- yato yato yāmi tato nṛsiṁhaḥ
- bahir nṛsiṁho hṛdaye nṛsiṁho
- nṛsiṁham ādiṁ śaraṇaṁ prapadye
(los devotos cantan con Prabhupāda)
- tava kara-kamala-vare nakham adbhuta-śṛṅgaṁ
- dalita-hiraṇyakaśipu-tanu-bhṛṅgam
- keśava dhṛta-narahari-rūpa jaya jagadīśa hare
- jaya jagadīśa hare, jaya jagadīśa hare
Repitan nuevamente el primer mantra. (los devotos repiten los primeros mantras y Śrīla Prabhupāda canta el segundo con ellos)
Repitan nuevamente el primero. (repite)
El significado de este mantra es que: “Ofrezco mis humildes reverencias al Señor Nṛsiṁha, quien es la fuente de bienaventuranza para Prahlāda, pero”, hiraṇyakaśipor vakṣaḥ, “pero su padre, Hiraṇyakaśipu, sobre su pecho, las uñas de Sus dedos son como un cincel que corta la piedra”.
La misma Personalidad de Dios es prahlāda āhlāda-dāyine. Āhlāda significa placer. Para Prahlāda... prakṛṣṭa-rūpeṇāhlāda, prahlāda. Un devoto, por estar siempre en conciencia de Kṛṣṇa, naturalmente está lleno de bienaventuranza. Y aún más, cuando se encuentra o se asocia con su Señor, siente aún más bienaventuranza. Esa es la posición del devoto teísta. Mientras que el ateo no devoto siempre siente como un golpe de cincel, como... ¿cómo se llama? Cincel para cortar piedra. Nakha. Nakhālaye. Simplemente por las uñas de Sus dedos. Muy bien.
¿Dónde está ese libro? Ahora este Bhāgavatam. Sí. Oṁ namo bhagavate vāsudevāya.
- śrī-śuka uvāca
- varīyān eṣa te praśnaḥ
- kṛto loka-hitaṁ nṛpa
- ātmavit-sammataḥ puṁsāṁ
- śrotavyādiṣu yaḥ paraḥ
- (SB 2.1.1)
- śrotavyādīni rājendra
- nṛṇāṁ santi sahasraśaḥ
- apaśyatām ātma-tattvaṁ
- gṛheṣu gṛha-medhinām
- (SB 2.1.2)
- nidrayā hriyate naktaṁ
- vyavāyena ca vā vayaḥ
- divā cārthehayā rājan
- kuṭumba-bharaṇena vā
- (SB 2.1.3)
- dehāpatya-kalatrādiṣv
- ātma-sainyeṣv asatsv api
- teṣāṁ pramatto nidhanaṁ
- paśyann api na paśyati
- (SB 2.1.4)
- tasmād bhārata sarvātmā
- bhagavān īśvaro hariḥ
- śrotavyaḥ kīrtitavyaś ca
- smartavyaś cecchatābhayam
- (SB 2.1.5)
- etāvān sāṅkhya-yogābhyāṁ
- sva-dharma-pariniṣṭhayā
- janma-lābhaḥ paraḥ puṁsām
- ante nārāyaṇa-smṛtiḥ
- (SB 2.1.6)
- prāyeṇa munayo rājan
- nivṛttā vidhi-ṣedhataḥ
- nairguṇya-sthā ramante sma
- guṇānukathane hareḥ
- (SB 2.1.7)
- idaṁ bhāgavataṁ nāma
- purāṇaṁ brahma-sammitam
- adhītavān dvāparādau
- pitur dvaipāyanād aham
- (SB 2.1.8)
- pariniṣṭhito 'pi nairguṇya
- uttama-śloka-līlayā
- gṛhīta-cetā rājarṣe
- ākhyānaṁ yad adhītavān
- (SB 2.1.9)
- tad ahaṁ te 'bhidhāsyāmi
- mahā-pauruṣiko bhavān
- yasya śraddadhatām āśu
- syān mukunde matiḥ satī
- (SB 2.1.10)
Prabhupāda: A continuación, el texto número 11.
- etan nirvidyamānānām
- icchatām akuto-bhayam
- yogināṁ nṛpa nirṇītaṁ
- harer nāmānukīrtanam
- (SB 2.1.11)
Prabhupāda: Otra vez. Otra vez..
Etan nirvidyamānānām. Hay tres clases de hombres. Una clase de hombres, los karmīs, están tratando de disfrutar de los recursos materiales. Icchatām, siempre desean: “Quiero esto, quiero esto, quiero esto”. Y otra clase, están con... o más bien, ¿cómo se llama? Frustrados. Después de esforzarse al máximo: “Quiero esto, quiero esto, quiero esto”, cuando al final no obtienen nada, se sienten frustrados. Eso se llama nirvidyā. “No quiero”. O, en realidad, uno está satisfecho o disgustado: “No más mundo material. No lo quiero”. Ellos son llamados nirvidyamānām. Una clase está tratando de poseer, y otra clase está tratando de renunciar: “No quiero”.
Y otra clase es akuto-bhayam. Akuto-bhayam. ¿Quién es akuto-bhayam? Akuto-bhayam significa aquel que no tiene miedo. Y ¿quién no tiene miedo? Porque el temor es uno de los elementos de nuestra vida condicionada. Āhāra-nidrā-bhaya-maithuna (Hitopadeśa): comer, dormir, temer y aparearse. ¿Quién está libre de todo temor? Eso significa que también está liberado. No está en la plataforma material: es trascendental, está más allá de los límites del temor.
Akuto-bhayam significa los devotos. Los devotos, tal como Prahlāda Mahārāja, su padre se burló de él de tantas maneras, pero él no tuvo ningún miedo. Simplemente estaba pensando en Nṛsiṁha-deva y estaba libre de temor. Únicamente el devoto que se ha entregado plenamente a Kṛṣṇa puede estar libre de temor. Nārāyaṇa-parāḥ sarve na kutaścana bibhyati (SB 6.17.28). Nārāyaṇa-parāḥ significa devotos que han dedicado su vida al servicio de Nārāyaṇa, Kṛṣṇa. Na kutaścana bibhyati. No tiene miedo en ninguna condición de vida.
Aquí, icchatām akutaḥ. Icchatām significa aquellos que están deseando. Nirvidyamānām significa aquellos que no están deseando; que están renunciando. Y la otra clase, akuto-bhayam, los que están libres de temor. Y yoginām. Otra clase: los yogīs místicos. Generalmente, existen estas cuatro clases de hombres. Śukadeva Gosvāmī dice que, para todos ellos, ya sea que sea karmī o sea jñānī o sea yogī o bhakta. Karmī significa trabajador fruitivo, y jñānīs significa filósofo empirista, y yogīs, místicos, quiero decir, yogīs, y bhaktas, los devotos. Generalmente, estas cuatro clases de hombres.
Śukadeva Gosvāmī da su veredicto. Nṛpa, “Mi querido rey, para todas estas clases de hombres”, nirṇītam, “ya está decidido”. Esta es la conclusión védica. No tienen que buscar. Tienen que recibir información de la autoridad. Aquí Śukadeva Gosvāmī es una autoridad que dice: “Para todas estas clases de hombres, esto está decidido concluyentemente”. ¿Qué es eso? Harer nāmānukīrtanam (SB 2.1.11): canten Hare Kṛṣṇa. Ya sean jñānīs, ya sean yogīs, ya sean karmīs, ya deseen algo o no deseen algo, tienen su objetivo, la perfección de la vida. Así que, si quieren eso, entonces canten Hare Kṛṣṇa, Hare Kṛṣṇa, Kṛṣṇa Kṛṣṇa, Hare Hare/ Hare Rāma, Hare Rāma, Rāma Rāma, Hare Hare.
Muchas gracias.
Devotos: Todas las glorias a Śrīla Prabhupāda.
Karandhara: Vamos a posar. Ya estamos casi listos. ¿Todos pueden posar?
Prabhupāda: Esto está bien. Oh, sí, una pose especial.
Karandhara: Si todos se ponen de pie y bailan, entonces no podremos... pueden sentarse un minuto más.
Prabhupāda: Canten Hare Kṛṣṇa. Siéntense por un momento. (japa) Canten. Canten. (Viṣṇujana dirige el kīrtana) (Prabhupāda toca el gong) (prema-dhvani) (fin)
- ES/1970 - Clases
- ES/1970 - Clases y conversaciones
- ES/1970 - Clases, conversaciones y cartas
- ES/1970-08 - Clases, conversaciones y cartas
- ES/Clases - Estados Unidos
- ES/Clases - Estados Unidos, Los Angeles
- ES/Clases, conversaciones y cartas - Estados Unidos
- ES/Clases, conversaciones y cartas - Estados Unidos, Los Angeles
- ES/Clases - Srimad Bhagavatam
- ES/Clases SB Canto 02
- ES/Clases SB Canto 02 - Capítulo 01
- ES/Archivos de audio de 20.01 a 30.00 minutos
- ES/Todas las páginas en español