ES/760322 - Clase SB 07.09.42 - Mayapur
Śāstrījī: (canta los mantras) Oṁ namo bhagavate vāsudevāya. Oṁ namo bhagavate vāsudevāya. Oṁ namo bhagavate vāsudevāya. (Prabhupāda y los devotos repiten) Śrīmad-Bhāgavatam 7.9.42 (canta el verso; Prabhupāda y los devotos repiten)
- ko nv atra te 'khila-guro bhagavan prayāsa
- uttāraṇe 'sya bhava-sambhava-lopa-hetoḥ
- mūḍheṣu vai mahad-anugraha ārta-bandho
- kiṁ tena te priya-janān anusevatāṁ naḥ
- (SB 7.9.42)
Puṣṭa Kṛṣṇa: (chants synonyms; devotees respond)
Traducción: (05:32) “¡Oh, mi Señor!, ¡oh, Suprema Personalidad de Dios, maestro espiritual original del mundo entero!, para Ti, que diriges los asuntos del universo, liberar a las almas caídas que se ocupan en Tu servicio devocional no supone la menor dificultad. Tú eres el amigo de la sufriente humanidad, y las grandes personalidades tienen el deber de mostrarse misericordiosas con los necios. Por eso creo que vas a mostrar Tu misericordia sin causa a las personas comos nosotros, que nos ocupamos en Tu servicio”.
Prabhupāda:
- ko nv atra te 'khila-guro bhagavan prayāsa
- uttāraṇe 'sya bhava-sambhava-lopa-hetoḥ
- mūḍheṣu vai mahad-anugraha ārta-bandho
- kiṁ tena te priya-janān anusevatāṁ naḥ
- (SB 7.9.42)
Kṛṣṇa es bhava-sambhava-lopa-hetoḥ. Todo lo que está ocurriendo —la creación, el mantenimiento y también la aniquilación— tiene como causa original a Kṛṣṇa. Cuando hay necesidad de creación, la causa es Kṛṣṇa. Cuando hay necesidad de mantenimiento, la causa es Kṛṣṇa. Todo, la causa es Kṛṣṇa. Y cuando hay aniquilación, la causa es Kṛṣṇa. Sṛṣṭi-sthiti-pralaya (BS 5.44), aunque se está realizando... sṛṣṭi significa creación; sthiti significa mantenimiento; pralaya significa destrucción. Estas cosas están ocurriendo en el mundo material. Todo es creado. Así como su cuerpo y mi cuerpo, son creados en una fecha determinada. Hay una historia. Y se mantendrán, como máximo, durante cincuenta, sesenta o cien años. Nunca serán eternos. Debido a que fueron creados, no pueden ser eternos. Nada creado puede ser eterno. Este proceso de sṛṣṭi-sthiti-pralaya-sādhana en realidad es realizado por Kṛṣṇa, de la manera que sea. Pero como no podemos ver a Kṛṣṇa en el trasfondo, solo vemos las maravillosas actividades de la naturaleza. La naturaleza no trabaja de manera independiente, sino bajo la dirección de Kṛṣṇa. Mayādhyakṣeṇa prakṛtiḥ sūyate sa-carācaram (BG 9.10). Todo lo que está ocurriendo mediante las maravillosas actividades de la naturaleza... la gente queda asombrada al ver las maravillosas actividades de la naturaleza. Pero detrás de estas actividades está la dirección de la Suprema Personalidad. Por eso aquí se dirige al Señor Nṛsiṁha-deva como bhava-sambhava-lopa-hetoḥ.
Prahlāda Mahārāja dice: “Estamos sufriendo de esta manera, y estamos orando a Ti para que detengas este sufrimiento. No es una tarea muy difícil para Ti”. Ko nv atra te 'khila-guro bhagavan prayāsa. Supongamos que yo les pido que hagan algo por mí; ustedes podrían decir: “Eso es una tarea muy difícil. No tengo tiempo para hacerlo”. Puede ser difícil para una persona común. En realidad, es una tarea muy difícil, porque Prahlāda Mahārāja, en un verso anterior, oró: hanteti pāracara pīpṛhi mūḍham adya (SB 7.9.41). Mūḍham adya: “Dame refugio”. Kṛṣṇa puede pensar... Kṛṣṇa no piensa, pero desde nuestro lado podemos suponerlo de esa manera, que... como canta Narottama dāsa Ṭhākura: śrī-kṛṣṇa-caitanya-prabhu, dayā koro more: “Señor Śrī Kṛṣṇa Caitanya Mahāprabhu, por favor concédeme Tu misericordia”, dayā koro more. “¿Por qué debería darte Mi misericordia? Eres tan pecaminoso. Eres tan caído. Mi misericordia no está destinada para ti”. Pero Narottama dāsa Ṭhākura recuerda: patita-pāvana-hetu, tava avatāra: “Señor, soy el más caído. No hay duda de ello. Pero Tú has venido especialmente para liberar a personas como nosotros”. Śrī-kṛṣṇa-caitanya-prabhu dayā koro more, tomā vinā ke dayalu, jagata saṁsāre. En realidad, estamos anhelando el favor de algún hombre grande o de algún hombre pequeño. Eso es lo que ocurre. Ese es el mundo material. Pero si buscamos el favor de la Suprema Personalidad de Dios, eso es muy bueno. En lugar de ir de un lado a otro, si nosotros... queremos favor. No hay duda de ello. Pero los demás no pueden favorecernos. Ese es el punto. Han creado tantos institutos humanitarios para favorecer a la humanidad sufriente, pero no es posible. No pueden hacerlo. No pueden hacerlo. Es un intento falso, porque...
Hay muchos ejemplos. Supongamos que el padre y la madre siempre están dispuestos a mostrar favor a sus hijos. No hay duda de ello. Pero ¿significa eso que, si uno tiene un padre y una madre muy buenos, ricos y capaces, uno puede ser feliz, los hijos pueden ser felices? No. Eso no es así. Bālasya neha śaraṇaṁ pitarau nṛsiṁha (SB 7.9.19). Esa también es una declaración de Prahlāda Mahārāja: “Simplemente porque existe un padre y una madre bondadosos, ¿serán felices los hijos? No. Eso no es posible”. En realidad, si el niño está destinado a sufrir, el buen padre y la buena madre no pueden darle refugio. Eso no es posible. Supongamos que alguien es condenado por el tribunal a ser castigado con la pena capital, a ser ahorcado. El padre y la madre pueden ser personas muy importantes o muy ricas. Si él suplica en el tribunal: “Señor, le daré lo que quiera. Por favor, no condene a mi hijo a ser ahorcado”, eso no puede detenerse. Esto no es posible. Nadie puede mostrar favor en contra de la voluntad del Supremo.
Lo mejor es pedir favor... śuddha, śuddha-bhakta, aquellos que son... (aparte) Se está durmiendo. No duermas y siéntate al frente. Por lo tanto, no debemos pedir favor. Podemos pedir favor a todos, pero debemos saber que nadie puede favorecernos a menos que sea autorizado por la Persona Suprema. Siempre debemos saberlo. No que, porque alguien está en una posición muy elevada, puede favorecerme. No, no puede favorecerles a menos que sea autorizado por el Supremo. Supongamos que a veces nos acercamos a un hombre rico para pedirle que nos favorezca con alguna contribución, cuotas de membresía. Pero ese hombre rico no puede favorecernos a menos que Kṛṣṇa lo autorice. Kṛṣṇa está presente dentro de él, y si Él le dice: “Dale este dinero”, el hombre nos lo dará. Así que no debemos lamentarnos. Supongamos que vamos a algún lugar y él no nos favorece. No debemos lamentarnos. Debemos saber que Kṛṣṇa no se lo indicó. Él no es tan afortunado ahora; por eso Kṛṣṇa no se lo indicó. Así que no hay nada por lo cual lamentarse. Este debe ser nuestro principio. Porque sin la autorización de Kṛṣṇa...
Aquí, ko nu atra te akhila-guro bhagavan prayāsa. Todos requieren de un esfuerzo adicional para favorecernos, pero Kṛṣṇa no lo necesita. Eso es Kṛṣṇa. Él puede hacer lo que desee. No depende de otros. Los demás dependen de la aprobación de Kṛṣṇa, pero Kṛṣṇa no necesita la aprobación de nadie. Por eso Prahlāda Mahārāja dijo: bhagavan prayāsa. Se recomienda no involucrarse en prayāsa (esfuerzo arduo), especialmente para los devotos. Uno no debería emprender actividades que requieran demasiado esfuerzo. No. Deberíamos ocuparnos solo en cosas simples que estén a nuestro alcance.
Por supuesto, un devoto asume riesgos. Tal como Hanumān. Él era sirviente del Señor Rāmacandra. Entonces, el Señor Rāmacandra quería obtener información sobre Sītādevī. Así que él no pensó: “¿Cómo voy a cruzar al otro lado del mar, a Laṅkā?”. Simplemente, confiando en el Señor Rāmacandra, dijo “Jaya Rāma” y saltó sobre el mar. (risas) Rāmacandra tuvo que construir un puente. Claro, ese puente también fue maravilloso, porque esos monos traían piedras y las lanzaban al mar, y las piedras flotaban. Entonces, ¿dónde quedó su ley de gravedad? (risas) ¿Eh? Una piedra flota en el agua, eso no lo pueden lograr los científicos, sí. Pero el Señor Rāmacandra lo deseó; y la piedra flotó. De otro modo, ¿cuántas piedras tendríamos que lanzar al mar para que alcanzaran el nivel necesario para formar un puente? Oh, eso no habría sido posible. Era posible—todo era posible—pero Rāmacandra, el Señor Rāmacandra, quiso: “Hagámoslo más simple. Así que que traigan las piedras, y ellas flotarán. Entonces podremos cruzar”. Sin piedras, Él podría haber cruzado, pero quiso dar la oportunidad de servicio a los monos. Había muchos monos. Baro baro badare, baro baro peṭ, laṅka diṅgake, mata kare het. Había muchos otros monos, pero no exactamente tan capaces como Hanumān. Por lo tanto, a ellos también se les dio una oportunidad: “Traigan algunas piedras. Ustedes no pueden saltar sobre el mar como Hanumān, así que traigan piedras, y Yo haré que floten”.
Kṛṣṇa puede hacer cualquier cosa. Aṅgāni yasya sakalendriya-vṛttimanti (BS 5.32). Él puede hacer cualquier cosa. Nosotros no podemos hacer nada sin Su favor. Por eso Prahlāda Mahārāja pide: “Si Tú tienes la bondad de ser misericordioso con nosotros, eso no es una gran tarea para Ti, porque puedes hacer lo que desees. Porque Tú eres la causa de la creación, el mantenimiento y la destrucción, así que no es difícil para Ti”. Además de eso, mūḍheṣu vai mahad-anugraha ārta-bandho. Generalmente, aquellos que son ārta-bandhu, amigos de la humanidad sufriente, especialmente muestran su favor a los mūḍhas, a los necios. Kṛṣṇa viene con ese propósito, porque todos nosotros somos mūḍhas. Duṣkṛtino. Na māṁ duṣkṛtino mūḍhāḥ prapadyante (BG 7.15). Normalmente nosotros, por ser pecadores, por ser mūḍhas, no nos rendimos a Kṛṣṇa. Na māṁ prapadyante. Cualquiera que no se rinda a Kṛṣṇa, es clasificado como duṣkṛtina, mūḍha, narādhama, māyayāpahṛta-jñānā. No es en absoluto posible independizarse de la voluntad de Kṛṣṇa. Eso no es posible. Por eso, aquellos que intentan actuar independientemente, sin el favor de Kṛṣṇa, son mūḍhas, todos unos necios. No aceptan lo que dice Kṛṣṇa, y están tratando de establecer leyes sin Kṛṣṇa. “No hay necesidad de Dios”. Esto es lo que... la mayoría de los científicos dicen así. “Ahora tenemos la ciencia. Podemos hacer todo”. Ellos son mūḍhas. No es posible. No pueden hacer nada independientemente sin el favor de Kṛṣṇa.
Así que lo mejor es que siempre tratemos de buscar el favor de Kṛṣṇa. Y no pueden buscar el favor de Kṛṣṇa directamente. Ese es otro punto. Kiṁ tena te priya-janān anusevatāṁ naḥ. No pueden saltarse a Kṛṣṇa sin el favor de Su devoto. Yasya prasādād bhagavat-prasādaḥ. No pueden buscar el favor de Bhagavān directamente. Esa es otra necedad. Deben acudir al sirviente de Kṛṣṇa. Gopī-bhartur pada-kamalayor dāsa-dāsa-dāsānudāsaḥ (CC Madhya 13.80). Ese es nuestro proceso. No nos acercamos a Kṛṣṇa directamente. Debemos comenzar nuestro servicio al sirviente de Kṛṣṇa. Y ¿quién es sirviente de Kṛṣṇa? Aquel que se ha vuelto sirviente de otro sirviente de Kṛṣṇa. Esto se llama dāsa-dāsānudāsa. Nadie puede ser sirviente independiente de Kṛṣṇa. Esa es otra necedad. Kṛṣṇa nunca acepta el servicio de alguien directamente. No. Eso no es posible. Deben acudir al sirviente del sirviente (CC Madhya 13.80). Eso se llama sistema paramparā. Así como se recibe conocimiento por medio del sistema paramparā... Kṛṣṇa habló a Brahmā, Brahmā habló a Nārada, Nārada habló a Vyāsadeva, y nosotros estamos recibiendo este conocimiento. Así como Kṛṣṇa... el Bhagavad-gītā fue hablado por Kṛṣṇa a Arjuna.
Si abandonamos el proceso de comprensión tal como lo hizo Arjuna, entonces nunca podremos entender a Kṛṣṇa, o a Dios. Eso no es posible. Hay que adoptar el proceso que Arjuna aceptó. Arjuna también dijo eso, que: “Te acepto como la Suprema Personalidad de Dios porque Vyāsadeva te ha aceptado, Asita te ha aceptado, Nārada te ha aceptado”. Lo mismo. Así debemos entender a Kṛṣṇa. No podemos entender directamente. Por lo tanto, estos necios que intentan entender a Kṛṣṇa directamente mediante interpretaciones, todos son unos necios. No pueden entender a Kṛṣṇa. Puede que sean grandes personalidades, supuestamente. Nadie es grande. Ellos también son śva-viḍ-varāhoṣṭra-kharaiḥ saṁstutaḥ puruṣaḥ paśuḥ (SB 2.3.19). Puruṣaḥ paśuḥ. Estos grandes, grandes hombres que son tan elogiados por algunos necios, todos estos grandes líderes, ¿qué son? Como no son devotos de Kṛṣṇa, no pueden liderar. Solo pueden desviar. Por eso los consideramos todos unos sinvergüenzas. Este es el criterio. Tomen este único criterio. Cualquier cosa que quieran aprender de alguien, primero observen si esa persona es un devoto de Kṛṣṇa. De lo contrario, no acepten ninguna lección. No tomamos ninguna lección de alguien que diga “tal vez”, “puede ser”, cosas así. No. No queremos ese tipo de científico o matemático. No. Solo aquel que conoce a Kṛṣṇa, aquel que es devoto de Kṛṣṇa, aquel que se conmueve de éxtasis simplemente al escuchar el nombre de Kṛṣṇa, de ellos sí pueden aprender. De lo contrario, todos son unos sinvergüenzas.
Muchas gracias.
- ES/1976 - Clases
- ES/1976 - Clases y conversaciones
- ES/1976 - Clases, conversaciones y cartas
- ES/1976-03 - Clases, conversaciones y cartas
- ES/Clases - India
- ES/Clases - India, Mayapur
- ES/Clases, conversaciones y cartas - India
- ES/Clases, conversaciones y cartas - India, Mayapur
- ES/Clases - Srimad Bhagavatam
- ES/Clases SB Canto 07
- ES/Clases SB Canto 07 - Capítulo 09
- ES/Archivos de audio de 20.01 a 30.00 minutos
- ES/Todas las páginas en español